Për një kohë të gjatë, shumë kopshtarë kanë besuar se vendosja e gurëve apo zhavorrit në fund të vazos ndihmon në kullimin e ujit. Ideja ishte që uji të largohej më lehtë dhe të mos qëndronte te rrënjët. Por studimet dhe praktika moderne tregojnë se kjo metodë nuk është aq e dobishme sa mendohej.
Në fakt, në shumicën e rasteve, vendosja e gurëve në fund të vazos nuk rekomandohet.
Çfarë ndodh në të vërtetë?
Kur shtoni një shtresë gurësh në fund, uji nuk kalon menjëherë poshtë siç mendohet. Ai qëndron në shtresën e dheut mbi gurë derisa toka të ngopet plotësisht. Kjo bën që lagështia të grumbullohet pranë rrënjëve, duke krijuar kushte të pafavorshme për bimën.
Si rezultat, rrënjët mund të qëndrojnë në një ambient të lagësht për një kohë të gjatë, gjë që rrit rrezikun e kalbjes dhe dëmtimit të tyre. Ky fenomen lidhet me atë që njihet si “niveli i mbajtur i ujit”, ku lagështia nuk shpërndahet në mënyrë të barabartë.
A ka raste kur mund të përdoren gurët?
Po, por vetëm në situata të veçanta. Për shembull:
- kur vazoja është e lartë dhe ka nevojë për më shumë stabilitet
- kur ena është shumë e madhe dhe dëshironi të reduktoni sasinë e dheut
- kur vrima e kullimit është shumë e madhe dhe rrezikon të humbasë dheu
Në këto raste, mund të përdoret një gur i vetëm ose një rrjetë e vogël për të mbuluar vrimën, pa penguar daljen e ujit.
Si të siguroheni për kullim të mirë?
Mënyra më efektive është të përqendroheni te përbërja e dheut:
- përdorni dhe cilësor që lejon kalimin e ujit
- përzieni tokën me rërë ose materiale më të trashë
- shmangni krijimin e shtresave të ndryshme brenda vazos
Kjo ndihmon që uji të shpërndahet njëtrajtshëm dhe rrënjët të qëndrojnë të shëndetshme.